KOA Holiday koffers INPAKDAG 😎

Het treintje van een kilometer lang dendert ook vannacht weer regelmatig door onze tent. Iedereen zegt dat je aan went maar dat geloof ik niet helemaal. Ik ben me toch minimaal een keer of zes tot acht “het lazerus” geschrokken van de toeter.

Maar niet getreurd, het wordt toch weer ochtend en vandaag de heugelijke dag om alles weer in de koffers te pakken. En ik weet: dat is een redelijke klus en niet in een uurtje gefikst. Maar het weer is goed, lekker droog en we mogen op de tentplek tot 11.00 uur blijven staan. En als je dan om een uur of zeven begint moet het lukken minimaal een koffer te vullen en de tweede halfweg zodat het morgen bij vertrek nog hoogstens een uurtje zweten is en alles weer zijn plaats heeft.

Het is ook weer drukkend warm, maar de zon komt er niet echt door. Er hangt een enorme smog van de vele bosbranden die er in de buurt zijn of zijn geweest, dus inspanning met hoge hartslag wordt afgeraden en dan komt dit klusje als geroepen. Drie dingen pakken en dan eerst koffie,  vier dingen pakken en we nemen thee. Op die manier krijgen wij de de dag wel vol.

Dan komt ineens om 11.30 uur iemand van de camping vragen waarom we nog niet weg zijn. Officieel moet je uiterlijk om 11.00 uur uitchecken, maar we kunnen pas om 13.00 uur inchecken in de cabin. Gisteravond  had Renée daar al naar gevraagd en toen werd gezegd dat het geen probleem was om iets langer op de plek te blijven staan. De cabin die ze voor ons in gedachten hadden was bezet vannacht en ook die mensen hebben het recht om tot 11.00 uur te blijven. Daarna moet het nog schoongemaakt worden, dus als we rond 13.00 uur komen kunnen we de sleutel halen. Dan zou het beslist schoon en vrij zijn.

En nu willen ze ineens dat we ons wel aan de vertrektijd houden. Renée loopt mee naar het bureau en er blijkt al een cabin schon en ze krijgt de sleutel. Probleem opgelost.

Vanaf morgen storten we ons in het dag-en nachtleven van Portland City. Geen enkele nachtclub zal verbaasd zijn over ons bezoek. We hebben nou eenmaal de naam behoorlijk los te kunnen gaan.🤣 😂

De laatste camping deze reis.

Vanmorgen zijn we uitgecheckt uit het motel aan de rand van Portland. De laatste week van deze rondreis is aangebroken. We hebben gekozen om er een echte vakantie week van te maken met weinig kilometers en veel lezen, af en toe een stukje schrijven als er nieuws is en voor rest afkicken en laten bezinken wat we allemaal gezien, gedaan, gehoord en beleefd hebben. Vaak gaan dingen zo snel dat je als je er later aan terugdenkt nog dubbel van kan genieten. We zijn zeer vroeg op onze laatste camping waar we drie nachten blijven. Het ligt in een bos vlak bij de Columbia River. Het is erg rustig, er is kort na het weekend weinig te doen en wij zien de laatste gasten ervan nog net vertrekken.

Gek als we ons bij de receptie aanmelden kunnen we wel kiezen uit 14 plaatsen! Het lijkt erop dat de Amerikanen ook aan het eind van hun vakantie periode zijn. Op alle campings moesten we het doen met wat gereserveerd was en was switchen naar een beter of ander stekje onmogelijk. We laten er geen gras over groeien (dat is er ook niet meer ;) en gaan op zoek naar het beste stekje.

We bouwen het tentje op en gaan even naar de dichtstbijzijnde supermarkt voor de hoognodige boodschappen. Dat is wel een tochtje van 16 mijl enkele reis. Afstanden bestaan niet in de VS. We nemen een kleine lunch bij een van onze favoriete ketens (Starbucks) en scoren daarna een flinke kip met aardappelsalade. Daar kunnen we vanavond wel iets van in elkaar flansen.

Meer spannende dingen staan nu even niet op de rol. Boekje erbij en beentjes omhoog.

We dachten gisteren bij aankomst mooie,rustige KOA camping, maar dat is gedurende de nacht even veranderd. Dan beginnen de goederentreinen te rijden en die laten ieder moment een hoornsignaal gaan waardoor je gelijk rechtop zit in de tent. Gelukkig komen er maar 4 per uur langs, dus dan sta je ‘s morgens lekker fit op, klaar om aan de dag te beginnen (not🤐)

Vandaag  worden ook de benen nog even getest met een tochtje naar het dorp, ongeveer anderhalf uur heen en terug. We bezoeken de Cascade Locks wat in een mooi park ligt met een heuse trouwlocatie, waar Renée uiteraard een foto van wil.

Ook het springen voor de Bridge of the Gods is een picture voor de verzameling “leuk doen Abroad” waard. Zelf doe ik ook nog een poging om van de grond gekomen, maar daar blijft het bij. De foto daarvan is zelfs onscherp.

We zoeken naar een koffie locatie maar die is in dit dorp ondergebracht in een tankstation. Niks om even gezellig te zitten met een bakkie en iets erbij. Dus gaan we weer richting camping om het verslag te schrijven, wat eten, een Budweiser drinken en misschien een klein tukje om wat herstelwerkzaamheden in te lassen aan mijn slaapgebrek. We verwachten dat de treintjes ook de komende nacht wel weer van de partij zijn. Ook is nog het vermelden waard dat er tijdens het eten weer hoog bezoek is van nogal geelachtige beestjes, die erg gemeen steken. Het was gisteren zo erg dat we het diner in de “locatie auto” hebben voortgezet. Voor vanavond hebben we al wat inventievers bedacht. De magnetron van de receptie brengt uitkomst, alleen de locatie van opeten is nog een vraagteken. Morgen, de laatste nacht, zitten we in een Cabin waar we dit probleem niet hebben. De planning voor morgen is heel eenvoudig: INPAK DAG!! De hele kampeeruitrusting weer in twee koffers persen blijft “ een dingetje”. Maar het ontbreekt ons ook echt aan niets. We hebben alles bij ons. Tent, matjes, slaapzakken, potten en pannen, borden en bestek, kookgerei, alle twee een stoel, You name it, we got it!!

De twee laatste nachtjes worden hopelijk luxe in een hotelkamer in het centrum van Portland!!😉.

Deze is wel scherp😀

Ditjes en datjes ll

Ditjes en datjes!!

We naderen de grens met Oregon vandaag en beginnen aan de laatste week van onze vakantie. De trip die we hebben uitgezet is in de vorm van het cijfer 8.

Eerst een drietal staten in de VS; Oregon, Washington en Idaho en dan de volgende lus in Alberta en British Columbia in Canada. De kilometers die we thuis hebben berekend zijn er ongeveer 5500. Gisteren stond de teller op 5080 en met nog ongeveer 250 mijl te gaan blijven we keurig binnen het schema, wat mij een 9+ oplevert van Renée. (je pikt het toch even mee ;) Vorig jaar hebben we 7600 km gereden en dat is toch redelijk veel, dus is er thuis afgesproken dat deze keer binnen de perken te houden om niet met het bezichtigen van hoogtepunten in de knel te komen en niet alleen maar de firma’s Esso en Shell te spekken. Vandaag is dat zeker niet het geval. De afstand van de camping naar het motel is 15 km. oftewel 14 minuten. En je leest het goed geen camping maar een Motel. Er is vorige week iets fout gegaan bij het plannen. Als je veertien nachten denkt te boeken, moeten dat er geen dertien zijn. Tijdens het nakijken gisteren kwamen we erachter dat we een nacht te weinig hebben om te slapen. Dus de site van hotels.com en booking.com worden geraadpleegd, maar zoals gewoonlijk en vooral op het weekend is de wifi verbinding op de camping uitermate slecht en valt steeds uit. Daarnaast betaal je de hoofdprijs zowel op de camping als in een Motel. Aangezien we dat niet van plan zijn is geduld een schone zaak en wachten we tot de volgende morgen heel vroeg om wat te scoren. Vooral in de vakantieperiode is het lastig om iets geschikts te vinden. De campings zijn overvol en ook de Motels en Hotels doen het goed en een B&B is helemaal niet te betalen hier aan de Pacific Coast. Maar uiteindelijk lukt het toch een plekje te vinden op 15 km. afstand van de camping zodat we een bed hebben en niet als zwervers op straat hoeven te slapen.

Deze suggestie gaat toch weer van tafel. Als we in de buurt van het Motel komen blijkt  dat er helemaal niks, maar dan ook echt niks te doen is. Zelfs een stukje wandelen kun je er niet. We zoeken een McDonalds een stukje verderop om nogmaals te gaan zoeken of er nog wat beters te vinden is en dat lukt. Precies op de grens met de stad Portland vinden we nog een betaalbaar Motel met een paar reuze shopping malls voor de deur, dus hier kunnen we de dag wel doorkomen. We hebben het andere Motel geannuleerd en rijden spoorslags de 50 mijl richting Portland.

Onderweg zien we toch wel vreemde dingen. Regelmatig vliegen de stukken van klapbanden je om de oren. We hebben het idee dat de Amerikanen het niet zo nauw nemen met de controle op hun materiaal. Het is wel frappant dat het meestal vakantie trailers zijn die op de vluchtstrook hun banden staan te vervangen. Ze rijden er ook nog behoorlijk hard mee, zo’n 115 km per uur, dus als er een klappertje komt is de schade ook redelijk groot. Er zijn nog wel een paar dingen die ons opvallen. Bij aankomst op de camping en dat is meestal tussen 8 PM en 10 PM halen ze hun reservering uit het bakje en gaan zelf naar de plaats. Zonder reservering geen plaats. De afrekening is al klaar en de creditcard doet de rest. Dus niet eindeloos wachten ‘s morgens om af te rekenen zoals in Europa vaak voorkomt.

Je hoeft ook niet te wachten tot de poort open gaat, je kunt dag en nacht aankomen en vertrekken. Meestal gaan de eersten alweer om een uur of zes op pad. Of ze laten de hond nog even uit op de camping, ook een rare gewoonte, niet buiten de camping maar er op en vaak vlak voor je deur. Ze ruimen het wel keurig op maar toch niet fris. 

Een ander vreemd dingetje waar we aan moeten wennen zijn de kampvuurtjes die per definitie één meter van je tent worden opgestookt. Wij worden er een beetje zenuwachtig van als er wat vonkjes richting onze tentje gaan dat van uiterst licht, dun materiaal is gemaakt. Meestal lukt het wel om in goed overleg de buren te bewegen iets verderop hun vlees te grillen, een paar meter is vaak al genoeg. Ze doen zoiets louter uit onwetendheid omdat tentkamperen hier niet nummer 1 staat en zij minimaal met een trailer of bus van een meter of 12 op weg zijn en een paar vonkjes geen schade aanrichten aan hun weekend optrekje.

Voor de rest geen kwaad woord over de mensen. Ze zijn heel vriendelijk en wat ons ook opvalt héél geduldig. We hebben soms eindeloze rijen zien staan wachten bij een evenement of bij de ijsverkoper en niemand die zich eraan stoort om een half uurtje in de brandende zon te staan. 

Het auto rijden gaat heel relaxed. “Keep your lane en alles komt goed”. Links en rechts inhalen het kan allemaal en als er iemand met pech op de vluchtstrook staat remmen we allemaal een beetje af (meestal klapband) en rijden niet de vouwen uit zijn of haar broek.

Het zijn zo van die ditjes en datjes die je moet weten. Voor rest een fantastisch land om op vakantie te zijn. We besluiten de dag met een Indiase maaltijd!!Tikka Masala.

Saint Helens

We beginnen de dag iets anders dan normaal. Niet traditioneel pancakes bij McDonalds maar met een iets te zoete koek en iets te grote beker koffie bij Wendy’s Breakfast feest. Als we er binnenstappen zien we dat het geen heksentoer wordt om een tafel te vinden. We zien een compleet leeg restaurant met 100 plaatsen en 3 lachende mensen achter de counter om onze bestelling op te nemen,

die ook bijna op hetzelfde moment op de take staat, dus buffelen maar.

De koffiebekers zijn zo oversized dat het niemand lukt de laatste slok warm naar binnen te krijgen want voor die tijd ben je minstens 3 keer naar de wc geweest om eerst wat vocht te lozen. En de koek had het gehalte van iets vetter dan vet.

Voor de rest hebben we een goede start met veel verkeer voor we Seattle achter ons kunnen laten. We hoeven niet zover vandaag en nemen er alle tijd voor. Als we vanaf de highway een outlet zien gaat het stuur onmiddellijk naar rechts om te kijken of er ook nog iets gratis is maar dat zal wel niet. Maar 40 procent korting is ook al wat.

Na een klein uurtje gaan we weer verder om eerst nog snel bij onze huiskruidenier Safeway wat in te slaan voor de komende twee dagen. We zitten namelijk weer iets bij de bewoonde wereld vandaan en dan kun je maar beter zorgen dat je eet-en drink voorraad op peil is. Rond het middaguur zijn we bij onze camping onderaan de voet van Mount St Helens. Een mooie camping in terrasvorm. We krijgen een plaatsje bovenaan de rand. Maar als we daar aankomen slaat de schrik ons een beetje om het hart. Drie gezinnen op één plaats, de radio op luid en een aantal kinderen die laten horen dat ze het nog niet helemaal naar hun zin te hebben.

Aan de andere kant van ons stekje wordt ook vrolijk uitgepakt onder het toeziend oog van 2 honden van het model dwergpoedel en 3 kooien met parkieten die vrolijk het hoogste lied blèren. We gaan samen in beraad en denken dat we de komende twee nachten maar niet van deze stek gebruik moeten maken. Renée gaat spoorslags richting receptie om te kijken of een change mogelijk is. Normaal niet te doen op vrijdag maar na wat aandringen lukt het uiteindelijk toch en kunnen we bij hoge uitzondering naar een wat rustiger gelegen plaats.

We bouwen snel ons onderkomen op en gaan dan naar het visitor center voor de informatie over een hike die we morgen willen lopen.

Deze foto is gemaakt vanuit het vliegtuig bij aankomst in Portland van Mount St Helens!!

We zien gelijk een documentaire over de vulkaanuitbarsting van Mount St Helens in 1980 die zeer indrukwekkend is. We brengen er een kleine twee uur door en krijgen de nodige informatie voor de tocht naar boven morgen. We kijken er naar uit.

Als we opstaan is de lucht zwaar bewolkt en er vallen al een paar spatjes regen uit. We hoopten dat het vandaag droog zou zijn als we richting de Mount St Helens gaan speciaal voor het uitzicht. Je kunt de top zien op ongeveer een kilometer afstand. En als we een Hike kunnen maken zelfs van nog iets dichterbij. Naar de top zelf zit er voor ons niet in, je moet ongeveer 8 maanden voor de geplande tocht een permit aanvragen en dan nog is het de vraag of je mee kan. Er mogen maar 100 mensen per dag mee de vulkaan op. Die permit hebben we niet dus voor ons betekent het de vulkaan bekijken op afstand. Bij het observatorium, op ongeveer 1500 m hoogte, is een groot visitor center ingericht waar twee films worden vertoond van nog een betere kwaliteit als gisteren. Op de weg naar boven stoppen we een paar keer om vanaf de parkeerplaatsen te kijken wat het gigantische geweld heeft aangericht in mei 1980.
Het gaat al je verstandelijke vermogens te boven wat er, in de 10 minuten die deze uitbarsting duurde, aan massa steen en stof uitgespuugd is. Er zijn destijds 75 mensen omgekomen, waarvan er 7 toestemming hadden in het gebied te zijn. Zij deden onderzoek naar en verslag van alle gebeurtenissen omdat de vulkaan al een tijdje aan het “rommelen” was. De rest stond ergens te kijken op een plaats waarvan men dacht dat dat veilig zou zijn.

We zijn danig onder de indruk ook omdat het juist vandaag nogal een spookachtig gezicht is met de laaghangende bewolking. Je waant je in een maanlandschap, zelfs na al die tijd nog. De vraag is: krijgen we de vulkaan wel of niet te zien. Hij blijft verstoppertje spelen en een Hike lopen zit er ook niet in vanwege de buien die regelmatig vallen. Het weer hebben we niet in de hand dus moeten we het er maar mee doen. Het is pas de tweede dag deze vakantie met een beetje regen dus klagen doen we niet en ik heb tenslotte een droomfoto vanuit het vliegtuig!!

Morgen weer een zonnige dag :)

Seattle downtown

Om 08.08 uur gaat er een bus naar het vliegveld en die moeten we hebben om vandaar met de lightrailverbinding naar de stad te gaan. Maar het busje is iets aan de late kant, slechts 10 minuten! Dan komt hobbel 2: betalen. We weten dat je in de bus cash moet betalen en we willen dat doen met een biljet van 20 dollar. Mis. Cash betekent ook gepast, ze hebben geen wisselgeld terug. Dat is een duidelijke patstelling. Maar de mensen achter ons met het instappen helpen ons uit de nood. Zij betalen $ 5,50 voor ons en we spreken af dat we vanavond het geld komen terug betalen. Zij staan ook op de camping dus dat lijkt geen probleem.

Met een klein uurtje zijn we Down Town en gaan op zoek naar de Pike Place Market. Dat is een markt aan het Waterfront van 4 verdiepingen met ruim 200 marktkramen en winkeltjes. Alleen hier kun je al een dag doorbrengen. We genieten er ruim van de muziek en kunst plus uiteraard een massa prullaria, maar dat hoort ook thuis op een markt. Opvallend zijn toch ook in deze stad de vele daklozen die hier over de straat zwerven. In een McDonald's zijn we getuigen van een heus dealer gebeuren. We zien ook dat de beveiliging even de andere kant uitkijkt. Beetje triest, maar dat hoort waarschijnlijk bij de grote stad. We dwalen verder door de stad waar het nog wemelt van de toeristen. Dat hebben we ook gemerkt op de camping, alles is stampvol. We brengen nog een bezoek aan het Olympic Sculpture Park via een wandeling langs het Waterfront. Na een mijl komen we in het Park waar ons eigenlijk niets bijzonders opvalt. Een stuk ijzer wat omhoog steekt, een paar boomstammen die met staalkabels bij elkaar worden gehouden en nog een paar erg onduidelijke dingen waar geen kop of staart aan zit, maar dat hoort eigenlijk ook bij kunst denk ik.

Wij denken zelf dat als we dit item hadden overgeslagen de wereld niet vergaan was. Nu nog even langs het Space Center. Hier kan je in de Space Needle, een soort Eiffeltoren in het klein met een ronddraaiende bovenkant wat een beetje op een Ufo lijkt. Ook dit evenement laten we schieten omdat er 5000 wachtenden voor ons zijn. Dan maar met de Monorail baan terug naar het centrum voor een heerlijke frappuccino bij, hoe kan het anders, de Starbucks!!

We lopen nog wat door de stad en gaan daarna richting station. Het is eind van de middag en dus gaan er ook weer de nodige forenzen richting het thuisfront en dat betekent dan weer als haringen in een ton in de lightrail tram.

Renée vindt nog een plaats naast een wat men noemt “wat corpulent heerschap” met een uitstekend gevoel voor humor. Wanneer ze wil gaan zitten lukt dat in eerste instantie niet.  De man heeft zo'n buik dat Renée er niet door kan om bij het raam plaats te nemen. Hij moet echt opstaan om ruimte te maken. “Ze maken het tegenwoordig ook zo krap in die treinen” is zijn commentaar als hij met veel gekreun opstaat. Ze hebben veel te bespreken, hoe je het beste je vakantie kunt besteden. Hij heeft het ook over Belgische bonbons waar hij dol op is. “ Ik hou van eten” meldt hij nog. Dat was mij nog niet opgevallen ;). Ik kijk het aan vanaf mijn plaats aan de overkant van het pad naast twee uiterst zwijgzame dames die totaal niets te melden hebben. Jammer want ik ben ook wel in voor goed gesprek maar helaas moet ik het doen met het uitzicht. Op een gegeven moment is er er toch sprake van lichte paniek bij de buurman van Renée. Ze hebben zo zitten kletsen dat de heer zijn halte voorbij schiet en nu mee moet naar de volgende om dan daar vandaan weer terug te reizen. Dat kan gebeuren. Hij neem het gelaten op en vraagt bij het uitstappen: “Even aan de kant aub, er moet een vrij slank persoon uitstappen”. Zo kan reizen in de spits best aardig zijn en vliegt de tijd.

Camping aan de snelweg en vlak bij het vliegveld (heerlijk rustig😉)

Vancouver-Seattle

Vandaag vertrek uit Vancouver

Er zijn van die momenten dat je ergens weggaat met tegenzin. Vancouver is zo'n stad die lekker ligt. We woonden er mooi in de B&B en de Mall vlakbij. De stad is makkelijk bereikbaar, de mensen zijn het aanzien waard. Van de ruim twee en een half miljoen inwoners, inclusief buitenwijken, is de helft Aziatisch. Een stad die erg geliefd is bij Chinezen, Koreanen, Hindoestanen en ook veel Indiase mensen maken deel uit van de gigantische smeltkroes van culturen. Het is geen goedkope stad, zelden heb ik zoveel dure merkwinkels gezien op een paar vierkante meter in de kilometerslange Robson Street.

We laden de auto weer in en om even voor acht rijden we de stad uit richting de USA border. We zitten te filosoferen hoe lang het zou duren voor we weer de grens over zijn. Het is ongeveer 45 minuten rijden naar de grens. Eén kilometer voor de grens wordt ze snelheid van de auto er compleet uitgehaald door allerlei barrières op de weg. We worden gesplitst in acht toegang corridors, waar ik per toegang drie grote camera's tel die ongeveer op hoofdhoogte hangen, zodat er waarschijnlijk al een goed beeld ontstaat wie zich komt aanmelden. Vijftien meter voor het douanehokje moet je stoppen voor een witte streep tot je wordt geroepen om op te rijden. De corridor mag jezelf kiezen bij het inrijden en wij kozen natuurlijk de verkeerde waar geen gang in zat. Naast ons waren er al 4 wagens door En wij stonden nog “op de plaats rust”. Maar uiteindelijk kom je toch aan de beurt. Op het oog is het niet zo’n strenge douanier, maar de toon waarop ze spreken lijkt toch iets meer op blaffen dan spreken vind ik. “Waar kom je vandaan?” en “Waar gaan we naar toe?” “Heb je voeding of alcohol bij je?” Na ongeveer alle 10 de vragen keurig te hebben beantwoordt mogen we door en gaan wij bij de volgende afslag aan de koffie.

We rijden richting Seattle en op de snelweg wordt het steeds drukker. In de buurt van Seattle wordt het zelfs sukkelen, maar rond 12.00 uur zijn we op onze volgende KOA camping. De temperatuur loopt al weer aardig op richting 30 graden.

We hebben wel geluk, we krijgen een plaats onder de bomen, uit de zon en dat pikken we toch lekker mee.

Voor de rest houden wij ons ook rustig na de drukke dagen in Vancouver. Een boodschapje doen en een boekje lezen, dat is het voor vandaag. Morgen gaan we naar het centrum van Seattle.  

 

Vancouver

Als we om 10 over 12 bij onze B&B arriveren blijkt dat we contact met de eigenaresse hadden moeten opnemen per mail. Maar als je onderweg geen WiFi hebt is het lastig om contact te maken. We gaan naar de hoek van de straat waar een benzinestation is en vragen om hulp omdat het telefoonnummer wat op de deur staat niet werkt als we het intikken. Wij bellen internationaal en het nummer is lokaal. We missen dus wat cijfers.

De dame achter de kassa maakt er geen probleem van en belt het eerste nummer wat op de deur van de B&B hangt, maar krijgt ook geen gehoor. We zeggen dat er nog een nummer beschikbaar is wat ook op de deur hangt en gaan dat even halen. Nu is er wel iemand die antwoord geeft en met 5 minuten zijn we binnen. We worden reuze aardig te woord gestaan en door een jonge vrouw en zij zegt dat de kamer met een half uur schoon en klaar is. Intussen kunnen wij in de op een na grootste Mall van Canada, een giga complex waar je makkelijk een dag of twee kunt winkelen (wel ook een stuk of vijf creditcards meenemen) bezoeken om er te lunchen. En dit keer kookt Opa Greek zelf zoals er op het bord boven zijn stalletje in de enorme Food Court staat. Als we de lunch op hebben gaan we even terug om onze spullen uit te pakken en gaan dan richting Downtown met de Metro. Van de B&B is het maar 8 minuten lopen naar het station en dan zijn we in 15 minuten in de stad.

Als we uitstappen vragen we gelijk welke richting Chinatown is en dat blijkt niet zo moeilijk te vinden. Met een kleine wandeling zien we de traditionele poort van de Chinese wijk al, maar voor we er zijn zien we ook heel veel straatzwervers die hier rondhangen en dat is een minder gezellig gezicht. Achteraf komen we er achter dat het beter is om dit stukje van de stad te mijden. Het overkomt ons wel vaker dat we precies de slechte wijk in grote steden als eerste kiezen. We lopen snel door en gaan naar de prachtige Chinese tuinen die hier zijn en van daar naar het

Olympische stadion waar in 2010 de winterspelen werden gehouden. Al we dit stukje gedaan hebben lopen we naar het waterfront om te zien hoe hier de de mensen de extra vrije dag die zij hebben vandaag doorbrengen met spelen in het grote park of suppen op een surfboard.

Langzaam gaan we weer richting het metrostation dat ons weer terugbrengt naar de Mall. Vandaar lopen we met een goed gevulde tas Thai Food naar de B&B waar we dit lekkers met een glaasje rood naar binnen werken. Bij mij komen de slaapluizen heel snel dus wassen, plassen en onder de wol. Morgen is er weer een dag.

We beginnen dag 2 met een gezellig gesprek met de mevrouw van de B&B. Ze legt ons uit hoe het haar is vergaan 9 jaar geleden met hun komst als emigranten naar Canada. Het was niet moeilijk om zichzelf snel aan te passen. In China had ze al van kinds af aan Engels leren spreken. Voor haar zoontje is Canada prettiger omdat er veel minder druk op school op de kinderen gelegd wordt. Het lijkt erop dat zij goed zakelijk inzicht heeft en de B&B die ze runt scoort, terecht hoog in de ranking van TripAdvisor.

Daarna gaan we naar de Metro om naar Downtown te gaan. We stappen uit aan het eind van de blue line en komen tot de ontdekking dat we iets te weinig betaald hebben voor het kaartje. Ons poortje blijft hermetisch gesloten als we de Metro willen verlaten. Wat nu? We kijken elkaar aan. Hier blijven staan is geen optie dus dan maar even meeliften op het kaartje van een ander. Als die door het poortje gaat heel snel er achteraan. Bij ons heet dat grijsrijden dacht ik. Met een gezicht van “niks aan de hand” verlaten we het station. Wel met allebei de broek half vol van angst. Op zwart reizen staat hier ongeveer een half maandsalaris.

We konden het ook niet weten. Gisteren ging het wel goed, maar we zijn nu 3 haltes later uitgestapt en hadden een zone meer moeten betalen. Met iets verhoogde bloeddruk en glimlachend kijken we naar elkaar en denken hetzelfde: “wegwezen hier”.

Precies 10 uur arriveren we bij de stoomklok die net zijn deuntje staat uit te blazen. Wel grappig om te zien maar om er een foto van te maken moet je heel veel geduld hebben. De mensen voor ons willen echt in allerlei standjes geportretteerd worden. Naast en onder de klok en als het kan er ook nog bovenop, maar daar komt hete stoom uit dus dat toch maar niet. We gaan verder en bekijken wat winkels van de oorspronkelijke bewoners van dit deel van Vancouver. We komen het standbeeld van “Gassy Jack” tegen, de man die de plaats Vancouver eigenlijk gesticht heeft met een budget van $ 6.

Als we bij de haven zijn en naar het schiereiland Stanley Park kijken, lijkt het ons leuk om dat per Mountainbike te doen. Er staan daar nog een paar schitterende totempalen die het aanzien meer dan waard zijn. Bij de fietsverhuur huren we twee dikke banden mountainbikes voor een uur. We denken dat dit wel genoeg is om het schiereiland rond te sjezen. Nu is het fietsen niet iedereen met de paplepel ingegeven en we moet goed uitkijken voor onze medefietsers. Het is een geslinger dat zijn weerga niet kent. Vaders die nog beroerder op de fiets hangen dan zoon of dochter. Wij dachten na een uurtje terug te zijn, maar ik mis een afslag en daardoor komen we in de problemen. We moeten de bikes binnen het uur inleveren maar dat gaan we niet redden. Bijna paars komen we in de stalling aan (20 minuten te laat) maar de stalling baas rekent niets meer, dus hebben we geluk! We hebben ervan genoten.

Nu eerst wat eten en dat doen we met een traditionele Nederlandse pannenkoek in de haven van Vancouver. Daarna vervolgen we onze trip door het centrum en staan ineens oog in oog met de Olympische fakkel van de spelen van 2010.

Omdat we niet weer de fout van vanmorgen willen maken en de kaartjes voor de terugweg al gekocht zijn, lopen we terug door een enorme winkelstraat om van hetzelfde Metrostation als gisteren terug te reizen naar ons overnachtingsadres.

De eerste metro die komt zit zo stampvol dat we er niet meer bij kunnen. Dat is waarschijnlijk onze straf ;) . Metro twee komt drie minuten later en met pijn en moeite persen we ons erin. We staan als haringen in een ton en moeten om de beurt adem halen. Dan komen we aan bij ons eindpunt en willen netjes met ons kaartje het Metrostation uit. Tot onze verbijstering krijgen we weer een rood kruis en de poortjes blijven dicht. We herhalen onze truck van vanmorgen en staan gelukkig weer buiten. Wanneer we ooit nog een keer in Vancouver de Metro willen gebruiken gaan we vooraf toch maar informeren hoe het nu zit met die zones.

Morgen op naar Seattle!!