Vancouver-Seattle

Vandaag vertrek uit Vancouver

Er zijn van die momenten dat je ergens weggaat met tegenzin. Vancouver is zo'n stad die lekker ligt. We woonden er mooi in de B&B en de Mall vlakbij. De stad is makkelijk bereikbaar, de mensen zijn het aanzien waard. Van de ruim twee en een half miljoen inwoners, inclusief buitenwijken, is de helft Aziatisch. Een stad die erg geliefd is bij Chinezen, Koreanen, Hindoestanen en ook veel Indiase mensen maken deel uit van de gigantische smeltkroes van culturen. Het is geen goedkope stad, zelden heb ik zoveel dure merkwinkels gezien op een paar vierkante meter in de kilometerslange Robson Street.

We laden de auto weer in en om even voor acht rijden we de stad uit richting de USA border. We zitten te filosoferen hoe lang het zou duren voor we weer de grens over zijn. Het is ongeveer 45 minuten rijden naar de grens. Eén kilometer voor de grens wordt ze snelheid van de auto er compleet uitgehaald door allerlei barrières op de weg. We worden gesplitst in acht toegang corridors, waar ik per toegang drie grote camera's tel die ongeveer op hoofdhoogte hangen, zodat er waarschijnlijk al een goed beeld ontstaat wie zich komt aanmelden. Vijftien meter voor het douanehokje moet je stoppen voor een witte streep tot je wordt geroepen om op te rijden. De corridor mag jezelf kiezen bij het inrijden en wij kozen natuurlijk de verkeerde waar geen gang in zat. Naast ons waren er al 4 wagens door En wij stonden nog “op de plaats rust”. Maar uiteindelijk kom je toch aan de beurt. Op het oog is het niet zo’n strenge douanier, maar de toon waarop ze spreken lijkt toch iets meer op blaffen dan spreken vind ik. “Waar kom je vandaan?” en “Waar gaan we naar toe?” “Heb je voeding of alcohol bij je?” Na ongeveer alle 10 de vragen keurig te hebben beantwoordt mogen we door en gaan wij bij de volgende afslag aan de koffie.

We rijden richting Seattle en op de snelweg wordt het steeds drukker. In de buurt van Seattle wordt het zelfs sukkelen, maar rond 12.00 uur zijn we op onze volgende KOA camping. De temperatuur loopt al weer aardig op richting 30 graden.

We hebben wel geluk, we krijgen een plaats onder de bomen, uit de zon en dat pikken we toch lekker mee.

Voor de rest houden wij ons ook rustig na de drukke dagen in Vancouver. Een boodschapje doen en een boekje lezen, dat is het voor vandaag. Morgen gaan we naar het centrum van Seattle.  

 

Vancouver

Als we om 10 over 12 bij onze B&B arriveren blijkt dat we contact met de eigenaresse hadden moeten opnemen per mail. Maar als je onderweg geen WiFi hebt is het lastig om contact te maken. We gaan naar de hoek van de straat waar een benzinestation is en vragen om hulp omdat het telefoonnummer wat op de deur staat niet werkt als we het intikken. Wij bellen internationaal en het nummer is lokaal. We missen dus wat cijfers.

De dame achter de kassa maakt er geen probleem van en belt het eerste nummer wat op de deur van de B&B hangt, maar krijgt ook geen gehoor. We zeggen dat er nog een nummer beschikbaar is wat ook op de deur hangt en gaan dat even halen. Nu is er wel iemand die antwoord geeft en met 5 minuten zijn we binnen. We worden reuze aardig te woord gestaan en door een jonge vrouw en zij zegt dat de kamer met een half uur schoon en klaar is. Intussen kunnen wij in de op een na grootste Mall van Canada, een giga complex waar je makkelijk een dag of twee kunt winkelen (wel ook een stuk of vijf creditcards meenemen) bezoeken om er te lunchen. En dit keer kookt Opa Greek zelf zoals er op het bord boven zijn stalletje in de enorme Food Court staat. Als we de lunch op hebben gaan we even terug om onze spullen uit te pakken en gaan dan richting Downtown met de Metro. Van de B&B is het maar 8 minuten lopen naar het station en dan zijn we in 15 minuten in de stad.

Als we uitstappen vragen we gelijk welke richting Chinatown is en dat blijkt niet zo moeilijk te vinden. Met een kleine wandeling zien we de traditionele poort van de Chinese wijk al, maar voor we er zijn zien we ook heel veel straatzwervers die hier rondhangen en dat is een minder gezellig gezicht. Achteraf komen we er achter dat het beter is om dit stukje van de stad te mijden. Het overkomt ons wel vaker dat we precies de slechte wijk in grote steden als eerste kiezen. We lopen snel door en gaan naar de prachtige Chinese tuinen die hier zijn en van daar naar het

Olympische stadion waar in 2010 de winterspelen werden gehouden. Al we dit stukje gedaan hebben lopen we naar het waterfront om te zien hoe hier de de mensen de extra vrije dag die zij hebben vandaag doorbrengen met spelen in het grote park of suppen op een surfboard.

Langzaam gaan we weer richting het metrostation dat ons weer terugbrengt naar de Mall. Vandaar lopen we met een goed gevulde tas Thai Food naar de B&B waar we dit lekkers met een glaasje rood naar binnen werken. Bij mij komen de slaapluizen heel snel dus wassen, plassen en onder de wol. Morgen is er weer een dag.

We beginnen dag 2 met een gezellig gesprek met de mevrouw van de B&B. Ze legt ons uit hoe het haar is vergaan 9 jaar geleden met hun komst als emigranten naar Canada. Het was niet moeilijk om zichzelf snel aan te passen. In China had ze al van kinds af aan Engels leren spreken. Voor haar zoontje is Canada prettiger omdat er veel minder druk op school op de kinderen gelegd wordt. Het lijkt erop dat zij goed zakelijk inzicht heeft en de B&B die ze runt scoort, terecht hoog in de ranking van TripAdvisor.

Daarna gaan we naar de Metro om naar Downtown te gaan. We stappen uit aan het eind van de blue line en komen tot de ontdekking dat we iets te weinig betaald hebben voor het kaartje. Ons poortje blijft hermetisch gesloten als we de Metro willen verlaten. Wat nu? We kijken elkaar aan. Hier blijven staan is geen optie dus dan maar even meeliften op het kaartje van een ander. Als die door het poortje gaat heel snel er achteraan. Bij ons heet dat grijsrijden dacht ik. Met een gezicht van “niks aan de hand” verlaten we het station. Wel met allebei de broek half vol van angst. Op zwart reizen staat hier ongeveer een half maandsalaris.

We konden het ook niet weten. Gisteren ging het wel goed, maar we zijn nu 3 haltes later uitgestapt en hadden een zone meer moeten betalen. Met iets verhoogde bloeddruk en glimlachend kijken we naar elkaar en denken hetzelfde: “wegwezen hier”.

Precies 10 uur arriveren we bij de stoomklok die net zijn deuntje staat uit te blazen. Wel grappig om te zien maar om er een foto van te maken moet je heel veel geduld hebben. De mensen voor ons willen echt in allerlei standjes geportretteerd worden. Naast en onder de klok en als het kan er ook nog bovenop, maar daar komt hete stoom uit dus dat toch maar niet. We gaan verder en bekijken wat winkels van de oorspronkelijke bewoners van dit deel van Vancouver. We komen het standbeeld van “Gassy Jack” tegen, de man die de plaats Vancouver eigenlijk gesticht heeft met een budget van $ 6.

Als we bij de haven zijn en naar het schiereiland Stanley Park kijken, lijkt het ons leuk om dat per Mountainbike te doen. Er staan daar nog een paar schitterende totempalen die het aanzien meer dan waard zijn. Bij de fietsverhuur huren we twee dikke banden mountainbikes voor een uur. We denken dat dit wel genoeg is om het schiereiland rond te sjezen. Nu is het fietsen niet iedereen met de paplepel ingegeven en we moet goed uitkijken voor onze medefietsers. Het is een geslinger dat zijn weerga niet kent. Vaders die nog beroerder op de fiets hangen dan zoon of dochter. Wij dachten na een uurtje terug te zijn, maar ik mis een afslag en daardoor komen we in de problemen. We moeten de bikes binnen het uur inleveren maar dat gaan we niet redden. Bijna paars komen we in de stalling aan (20 minuten te laat) maar de stalling baas rekent niets meer, dus hebben we geluk! We hebben ervan genoten.

Nu eerst wat eten en dat doen we met een traditionele Nederlandse pannenkoek in de haven van Vancouver. Daarna vervolgen we onze trip door het centrum en staan ineens oog in oog met de Olympische fakkel van de spelen van 2010.

Omdat we niet weer de fout van vanmorgen willen maken en de kaartjes voor de terugweg al gekocht zijn, lopen we terug door een enorme winkelstraat om van hetzelfde Metrostation als gisteren terug te reizen naar ons overnachtingsadres.

De eerste metro die komt zit zo stampvol dat we er niet meer bij kunnen. Dat is waarschijnlijk onze straf ;) . Metro twee komt drie minuten later en met pijn en moeite persen we ons erin. We staan als haringen in een ton en moeten om de beurt adem halen. Dan komen we aan bij ons eindpunt en willen netjes met ons kaartje het Metrostation uit. Tot onze verbijstering krijgen we weer een rood kruis en de poortjes blijven dicht. We herhalen onze truck van vanmorgen en staan gelukkig weer buiten. Wanneer we ooit nog een keer in Vancouver de Metro willen gebruiken gaan we vooraf toch maar informeren hoe het nu zit met die zones.

Morgen op naar Seattle!!

Kamloops

Soms is er een dag in onze vakantie die echt op vakantie lijkt.

Geen lange reis vandaag. De 135 km naar Kamloops is een te verwaarlozen afstand.

Het is een prachtige rit. We zakken steeds verder uit het hooggebergte en rijden langs een rivier met een schitterende uitzicht. Het is ook aan de temperatuur te merken dat we zakken, vandaag wordt met gemak weer de 30 graden aangetikt. Omdat we te vroeg zijn om in te checken bij het hotel gaan we lekker langs de rivier hangen in een mooi park, onder een boom met een goed boek.
We sluiten de dag uiteindelijk af met een uitstekende maaltijd.

Precies zo’n dag waarbij je ook weer uitgerust naar bed gaat. Het was een fijne dag maar voor doeners zoals wij moet je niet teveel van deze dagen hebben. Morgen weer vol aan de bak; Vancouver wacht!!  

Wells Gray Provincial Park

Vandaag maken we er min of meer een rustdag van. Er staan een paar kleine verplichte nummers op de rol. Wij hebben qua kleding niet zo heel veel bij ons en soms moeten we het een en ander snel door de wasbak gooien. Ik denk aan een paar sokken of een T-shirt, meer maken we niet vuil. En voordat de mensen in de supermarkt met een ruime boog om ons heen gaan lopen hebben we deze actie voor vandaag gepland. Ook moet er natuurlijk nog een Hike worden gelopen. Het hoeft nou niet gelijk een toppoging te zijn, maar een uurtje omhoog lopen moet kunnen. We zitten in een mooi gebied. De plaats Clearwater heeft een National Park Wells Gray. In dat park zijn een aantal watervallen en er zijn ook prachtige wandelingen uitgezet. We kiezen eerst voor de Hike; een tocht door een stuk bos waar we optimaal worden begeleid door de familie mug en ook zijn in grote getale aanwezig de families vlieg en horzel met een aantal gasten op hun party.

Voor ons niet het gezelligste tochtje, maar doorzetters zoals we zijn, vechten we ons een weg naar boven en weer terug, gebruikmakend van een bus anti familie mug en ander ongedierte die onze tocht naar de schitterende meadows van dit Park (met wc zie foto onder) proberen te verstieren. We denken zelf dat we als winnaar uit de de strijd zijn gekomen maar soms voel je de beten pas een dag later.

Als we terug zijn bij de auto willen we ook nog een waterval meepikken op weg naar de camping. Wanneer we het parkeerterrein op komen zien we dat er een kraam is met heuse Vlaamse frietjes en ook worden er Vlaamse wafels gebakken. Dat lijkt ons wel lekker voor de lunch. Als we de kraam naderen zien we dat er alleen cash kan worden betaald. Dat is jammer, dat hebben we niet, dus deze welverdiende lekkernij gaat onze neus voorbij. Dan maar zelf wat versieren. Een blikje ginger ale met een cakeje gaat er goed in.

We zitten halfweg de middag te kijken wat er zoal voor mensen de camping komen oprijden. Heel veel van Cruise Canada mobilhome en Cruise America mobilhome. Dit verraad gelijk dat de meeste mensen die deze besturen, grofweg 8o procent, uit Europa komen en hiervan komt zeker 60 procent uit Nederland. Wij vinden het wel leuk om landgenoten te ontmoeten maar de meeste mensen uit de categorie mobilhome vinden dat niet. Als ze half in de gaten krijgen dat die twee armoedzaaiers in dat kleine tentje ook Nederlanders zijn, wordt er vooral niet meer hardop gesproken. En het zou wel zo leuk zijn om wat gegevens aan elkaar door te spelen over hun en onze belevenissen. Maar dat zit er helaas niet in. Een paar dingen die ons opvallen zijn dat veel van deze kampeerders nog vrij wit zijn en dat de meeste vrouwen, zo schijnt het, de leiding hebben! En dat vooral bij het inparkeren van de Camper op de aangewezen plaats. Mevrouw loopt achter de Camper en blèrt:” Naar links Jan, Jan naar links zèg ik toch”, maar Jan hoort niets met draaiende motor en de deuren hermetisch gesloten! Wat ook opvalt is dat bij aankomst eerst de waszakken, goed gevuld, in een op de camping beschikbaar gestelde machine worden gepropt en er vervolgens een keurig waslijntje wordt gespannen om het vers gewassen spul aan op te hangen.

En nog een kleinigheidje is dat veel van deze mensen redelijk chagrijnig kijken en het ook vaak met de kinderen niet helemaal eens zijn over het te volgen dagprogramma. Vaak is bij de jeugd een goede internetverbinding nummer 1, maar als de camping in de avonduren steeds voller wordt, wordt de verbinding steeds minder. En dat draagt dan weer niet bij aan uitbundig doen en plezier hebben. De avonduren worden door alle camperaars steevast binnen doorgebracht terwijl wij nog een aantal uren buiten doorbrengen en vandaar waarschijnlijk de witte gezichten, want op de dag met het reizen van A naar B zitten ze ook binnen in camper. Je moet uiteraard optimaal gebruik maken van het huurmonster en er zoveel mogelijk uren in doorbrengen. Je wilt tenslotte waar voor je geld.

Het was al met al toch een topdag. Morgen gaat de reis verder naar Kamloops.

Van de National Parks naar de kust

Afgelopen nacht hebben we in een cabin geslapen en dat is toch even wennen na een aantal nachten buiten. De nachten zijn betrekkelijk fris en zo’n cabin is van hout en veel warmer dan een tent, dus dat is transpireren in de slaapzak. Maar alles went zegt Renée, behalve een vent en dat als grapje natuurlijk. Om half zes sta ik op om de laatste hand aan de Blog van gisteren te leggen, maar het internet laat me in de steek. Nu ik toch uit de veren ben begin ik met wat herrie te maken zodat Renée kan ontwaken. Zo weet ik een ding zeker: het geplande tijdstip van 7 uur vertrekken halen we op deze manier ruimschoots. Het wordt een tripje van een uur of 6 met ook nog een tijdzone erin.

Wat we al weten is dat het niet de meest enerverende rit wordt van deze vakantie. Het gaat in het begin nog door het NP Jasper en NP Robson, maar dan staan er 200 km vrij saaie weg op het programma. Alleen maar bossen en niet al te veel uitzicht. Maar het kan niet altijd feest zijn moeten we maar denken. Om acht uur zijn we in Jasper en doen ons tegoed aan een heerlijke kop koffie met uiteraard een paar stukjes hashbrown. Dat gaat er wel in. Het koffie-en ontbijthuis van Tim Hortons is afgeladen met mensen die hier hun ontbijt komen scoren. De meeste hotels serveren dat niet. Maar voor ons is het verzenden van de Blog belangrijker dan het ontbijt omdat het internet het hier goed doet en redelijk snel is. Dan de tank vol en richting de uitgang van het park. Na een half uur moet ik boven op de rem als vlak voor onze auto ineens een beer opduikt en de weg over steekt. Ik schrik er behoorlijk van en alles wat achter in de auto lag ligt nu voor in! We hebben in totaal nu vier beren gespot, maar de laatste speelde een gevaarlijk spelletje met ons door zo vlak voor de auto over te steken. Maar het loopt met een sisser af dus de reis gaat verder met af en toe een toegift van pluvius ( regen)en dat hoort er ook bij. Om 12.10 uur zijn we bij de camping in Clearwater. Het is eigenlijk geen stad maar een gigantisch groot kruispunt met een shopping mall en diverse koffiehuizen en tankstations. Soms moet je het 100 km zonder service doen, dus les één: houd de tank goed gevuld.

De camping ligt ten opzichte van Vancouver heel gunstig, dus tegen de avond staat hij afgeladen vol. Het is ook echt noodzakelijk alles van te voren te boeken anders stoot je gegarandeerd je neus. Gisteren hebben we voor de laatste 14 dagen van onze reis alles minutieus gepland en geboekt zodat we niet voor verrassingen komen te staan. We gaan overmorgen naar Kamloops, dan naar de stad Vancouver, vandaar twee dagen naar Seattle, dan drie dagen Mount St Helens en tenslotte naar Cascade Locks ten oosten van Portland waar we afsluiten met twee dagen in Portland City. Zo zie je maar, een goede reisleider laat niets aan het toeval over !!

Soms zon en af en toe een bui !!

Nadat we Jasper verlaten is het nog 75 km naar Hinton, een plaats net buiten het NP Park aan de oostkant. Hier gaan we een paar dagen bijkomen van de escapades van de laatste weken. Veel dingen doen en zien is een slopende bezigheid en dan moet je voor jezelf op een gegeven moment zeggen: “Nu even op de rem en een kleine relax periode inlassen”. Bij het naderen van de stad, zo’n 10 km ervoor krijgen we nog even een lading split op onze auto. Ze zijn het wegdek aan het renoveren dus één baan van de tweebaansweg wordt onderhanden genomen. Er staan borden dat we vooral rustig moeten rijden. Dit werkt bij de meeste Canadezen niet helemaal zoals het zou moeten. Met hun overigens gewoonlijk nette rijstijl slaan nu de stoppen door en denken zij zo snel mogelijk wegwezen hier en gaat het gas erop. Met als gevolg een geweldige douche van grind op de auto en vooral de voorruit krijgt het zwaar te verduren. Met angst rijden we de laatste km naar de camping. Gelukkig blijft alles heel maar ik heb wel een natte rug van angstzweet.

Als we ingecheckt zijn krijgen we een plaatsje aangewezen. Een hoffelijke werknemer brengt ons naar de plaats met zijn golfkarretje. Daar aangekomen blijkt dat er al een tent staat. Omdat we recht hebben op een eigen plaats vraagt de golfkar begeleider of we even willen wachten met opbouwen van onze mega tent van 2,3 kilo. Hij verdwijnt spoorslags naar de receptie om verhaal te halen wie er op onze stek staat. Inmiddels zijn we zelf ook een beetje gaan kijken en dan blijkt dat er hier een vrij ingewikkeld systeem is van het markeren van plaatsen. Bij ons is het meestal “tussen de paaltjes” is van u. Maar hier staan de paaltjes juist precies midden op het perceeltje en dat vergt iedere keer om uitleg en zaait onnodig verwarring. Bij terugkomst van de golfkar berijder krijgen we spontaan een nieuwe plaats aangewezen met een riante uitleg hoe we ons perceeltje moeten indelen en na een half uur kunnen we aan de slag met het inrichten van ons kamp. Volgens ons moet er een eenvoudiger systeem te bedenken zijn. We zien later bij iedere nieuw aangekomen kampeerder dat het misloopt en steeds is de verwarring groot. Maar wij zijn niet de chef maar gast en daar gedragen we ons ook naar.

Vandaag moet het voor ons een rustdag worden om alles weer eens te reorganiseren. Want leven uit twee opengeklapte koffers levert soms wat verwarring op. Er komen bijvoorbeeld keukenspullen tussen de kleding en dat is nou niet de bedoeling. Maar eerst gaan we op weg naar een meertje waar veel bevers moeten zitten. Het is een km of vier rijden. We rijden eerst een keer of drie fout voor we de juiste stek hebben gevonden. We parkeren de auto en gaan op zoek naar de bevers. We zien wel wat beverburchten maar geen spoor van onze vriendjes. Na een uurtje houden we het voor gezien en gaan terug naar de camping. Er is nogal wat onweer voorspeld en dan kan je maar het beste in de buurt zijn want wind en hagel doen in deze regio flink mee. Net als we ons met een goed boek en een glaasje rood hebben neergezet komen de eerste druppels en verschijnt er aan de horizon een inktzwarte lucht met geweldige lichtflitsen van weerlicht. Snel zoeken we de eetspullen bij elkaar en brengen die naar de ruimte midden op het kampeerterrein die als keuken dienst doet. Daar kunnen we onze maaltijd bereiden.

En dan gaat het los met een enorme lichtflits gevolgd door harde wind met regen en hagel. Ik wil nog even een sprint trekken om de tent een beetje te beschermen maar beland voorover met mijn neus in het gras. Een scheerlijntje over het hoofd gezien! Snel kruip ik de tent in om daar het eerst halfuur niet meer uit te kunnen vanwege de regen en hagel. Zo kan ik gelijk de tentstokken wat steunen zodat ze niet als lucifers afbreken. Om ons heen gaat hier en daar een tentje plat en schieten luifels los. Als het wat droger wordt kan ik als een verzopen kat terug naar de keuken en gaan we daar de zelf geïmproviseerde pastamaaltijd koken en daarna lekker smullen. Net als we in bed liggen begint het opnieuw te regenen en dat stopt niet meer voor de volgende ochtend 10 uur.

We halen de binnentent met slaapspullen eruit en krijgen die droog in de auto. De buitentent laten we staan. We wachten met het afbreken daarvan totdat het wat droger is. Zelf gaan we naar McDonald's voor het ontbijt en maken dan gelijk de planning voor de komende twee weken. We stippelen de route uit en bespreken verschillende overnachtingsadressen.

Om tien uur is het droog en gaan we terug naar de camping. Ons buitententje is ook zo goed als droog. We pakken in voor vanavond want we hebben, heel luxe, een cabin en morgen rijden we richting British Columbia naar de plaats Clearwater.

Icefield Parkway

                               

                                     "Het landschap maakt reizen de moeite waard"

.